« عبد العزيز بن باز » رسيد . به او گفته بودند كه يكى از علماى بغداد با چنين اوصافى در مدينه منوره است . او مرا از پيروان مكتب خلفا پنداشته و اظهار تمايل كرده بود كه از دانشگاه اسلامى تازه تأسيس مدينه ديدار كنم و اتومبيل‌هاى دانشگاه را فرستاد تا ما را همراه با علماى بغداد و انديشمندان و معتمدانش بدانجا ببرند . استادان دانشگاه در ساختمانى بزرگ به انتظار ديدار ما گرد آمده و از ما استقبال كردند . گروهى از طلاب نيز براى مشاهده ما در پنجره‌هاى ساختمان جمع شده بودند . پس از استقرار در جايگاه ، حمد و ثناى الهى به جاى آوردم و سلام و تهنيت و تبريك علماى عراق در تأسيس دانشگاه اسلامى مدينه منوره را به آنها تقديم داشتم و گفتم : « رسول خدا ( ص ) هنگامى كه وارد اين سرزمين شد ميان مسلمانان مهاجر و انصار پيمان برادرى بست و جامعه عظيم اسلامى را بر اساس اين برادرى بنيان نهاد و شما اكنون با وجود دانشجويانى كه از چهل و پنج كشور بدينجا آمده‌اند مىتوانيد به آن حضرت اقتدا كنيد و اين خدمت آشكار را به اسلام و مسلمانان تقديم نمائيد ، كه مسلمانان امروز شديدا نيازمند آنند ، زيرا آنها در جاى جاى زمين مبتلا به دشمن كافر استعمارگرند ، برخى مستقيما زير چكمه‌هاى آنها ناله سر مىدهند و برخى تحت نفوذ و سيطره مزدوران آنهايند و شروع به مبارزه با استعمار و جيره خواران آن كرده‌اند . اين الجزاير است كه مسلمانانش با فرانسه درگيرند و بر آنها آن مىرود كه در وصف نايد . انقلابيون اريتره با هيلاسلاسى امپراتور حبشه مىجنگند و بر آنها آن مىرود كه در سخن نگنجد و علماى مسلمان در ايران با طاغوت و ارباب استعمارگرش جهاد مىكنند و مىكوشند تا بيرحم‌ترين استعمارگر كافر روى زمين را طرد كنند و احكام اسلامى را به كشور اسلامى بازگردانند كه بر سر آنها چنين و چنان آمد و . . . » .